Tunus Kuskusu

Tunus kuskusu, rengi ve kendine özgü acılığı sayesinde Kuzey Afrika kuskusları arasında ayrı bir yer tutar — çok daha yumuşak olan Fas versiyonunun aksine, Tunuslular çorbayı 16. yüzyılda Endülüs'ten kaçan İspanyollar tarafından bölgeye getirilen acı biberin doğrudan mirası olan harissa ve kırmızı toz biber tabanı üzerine inşa eder. Sonuç, batı Mağrip'in daha soluk kuskuslarından görsel olarak çok farklı, derin tuğla kırmızısı renginde bir yemektir. Her birinin arasında çatalla kabartma ve suyla serpme olan üç ayrı buharlama tekniği, geleneksel bir kapris değil, gerçek bir soruna pratik bir çözümdür: yalnızca bir kez buharlanan çiğ irmik, her tanenin merkezinde kısmen nemlenmemiş kalırken, doğrudan sıvıda haşlandığında yapışkan bir lapaya dönüşürdü. Üç tur, her tanenin dışarıdan içeriye doğru kademeli olarak nem emmesini sağlarken kendi bireysel şeklini korumasına da izin verir. Altında yahni, üstünde irmik olan özel iki katlı tencere sadece pratik değildir — tüm pişirme süresi boyunca kuskusun içinden yükselen kokulu buhar, ayrı ayrı haşlanmış hiçbir kuskusun taklit edemeyeceği bir şekilde ona koku verir.