Saganaki

Saganaki, adını yemeğin kendisinden değil, geleneksel olarak pişirildiği ve doğrudan masaya getirildiği iki kulplu tava olan sagani'den alır. Kefalotiri veya graviera gibi sert, tuzlu peynirler yüksek ısıda güzelce şeklini korur, dışında altın rengi çıtır bir kabuk oluşurken içi yumuşak ve erimiş kalır. Teknik basit görünür ama her şey zamanlamaya bağlıdır: ısı çok azsa peynir asla kızarmaz, çok fazlaysa tavada dağılır. Bu yemek Yunan taverna kültürünün vazgeçilmez bir parçası haline gelmiştir ve genellikle bir tutam brendinin ateşe verilmesiyle saganaki flambe adı verilen dumanlı bir final ile masaya gösterişli bir şekilde gelir. Son anda sıkılan limon, yağın ağırlığını keser ve tuzlu peyniri canlandırarak basit bir kızarmış mezeyi Yunan mutfağının en tanınabilir başlangıçlarından birine dönüştürür. Neredeyse her zaman paylaşılır, çatal bıçakla kesilmek yerine ekmek parçalarıyla parçalanarak yenir.